RENBUKAN TRAININGEN LESGEVER KALENDER LINKS
ZELFVERDEDIGING INFORMATIE MEDIA SEMINARIES DOCUMENTEN

Het Jujutsu "moderne stijl" bestaat uit een combinatie van technieken uit het :

Hoe ontstonden deze krijgskunsten? Hieronder kan je er mee over lezen!

Stijl : Koryū Jūjutsu (古流柔術) ofwel het traditionele oude jūjutsu
Grondlegger : onbekend.

Jūjutsu (柔術) betekent letterlijk de "zachte kunst": Met een minimum aan kracht een tegenstander uitschakelen.
Deze kunst werd voornamelijk bekend door de "samurai" (侍) in het feodale Japan.

In de Japanse geschiedenis zijn er heel wat andere benamingen voor het jūjutsu ontstaan. Enkele voorbeelden hiervan zijn:

De Nihonshoki – het oudste boek in Japan (720 n.Chr.) – maakt een vermelding van een gevecht “sumai" (相撲) in 23 v.Chr. Dit gaat over het verhaal van Nomi no Sukune (野見宿禰) van de provincie Izumo, die Taima no Kehaya (当麻蹶束) verslaat op het strand in de prefectuur Shimane. Nomi no Sukene zou zijn tegenstander zijn ribben hebben gebroken met een zijwaartse trap en hem dan op de grond gegooid. Daarna zou hij terug getrapt hebben waarbij Taima no Kehaya’s bekken werd gebroken en uiteindelijk werd gedood. Dit gevecht werd voltrokken op bevel van keizer Suinin (垂仁天皇). “Sumai” is hedendaags bekend geworden als “sumō" (相撲). Merk op dat de Japanse karakters van sumō dezelfde zijn als die van sumai! Ikazuchi Gondaiyu maakte pas in 1684 de eerste Sumō wedstrijdregels op, die we nu hedendaags kennen in de sumō wereld. Voor 1684 n.Chr. waren dus alle technieken (zoals traptechnieken) toegelaten en was er zelfs geen stro-ring (dohyō 土俵).

De eerste jūjutsu scholen werden opgericht tijdens de latere helft van de Muromachi periode (1336-1573 n.Chr.). Slechts enkele scholen, zoals bijvoorbeeld de Take-no-Uchi Ryū (竹内流) die werd gesticht tijdens deze periode, bestaan nu nog steeds. Vele technieken van deze "oude" jūjutsu scholen waren gebaseerd tegen samurai in volledige wapenuitrusting (yoroi musha 鎧武者) die vochten op slagvelden. Tegenwoordig verwijst men in Japan naar deze oude scholen met de term "Japanese old-style Jūjutsu" (Nihon Koryū Jūjutsu 日本古流柔術).

Men schat dat er ongeveer 2000 jūjutsu scholen actief waren tegen het einde van de Meiji-restauratie (1868 N. Chr.). Hedendaags wordt het aantal scholen nog op een honderdtal geschat. Vele “moderne” Japanse krijgskunsten (Gendai Budō 現代武道) zoals Aikidō en het Kōdōkan Jūdō, hebben hun roots uit die "moderne" jūjutsu scholen (Gendai Jūjutsu Ryūha 現代柔術流派) die ontstonden na de 17e eeuw.

In het Nederlands wordt het jūjutsu vaak getranscribeerd of uitgesproken als "Jiu-jitsu", "ju-jitsu" of "jioe-jitsoe".
Er is echter maar één correcte uitspraak en schrijfwijze in het Japans: "Jū" (柔) betekent "zacht" en "jutsu" (術) betekent "kunst".
"Jiu" of "Jitsu" hebben andere betekenissen in het Japans en verwijzen niet naar deze krijgskunst!

Stijl : Kōdōkan Jūdō (講道館柔道)
Grondlegger : Jigorō Kanō (治五郎嘉納), 1860–1937.

Jūdō (柔道) betekent letterlijk "de zachte weg". Jigorō Kanō bestudeerde in zijn jeugd verschillende jūjutsu scholen voordat hij zijn stijl Kōdōkan Jūdō oprichtte in 1882. De belangrijkste scholen die hij bestudeerde zijn ondermeer het Tenshin Shinyō Ryū Jūjutsu (天神真楊流柔術), Kitō Ryū Jūjutsu (起倒流柔術), Yōshin Ryū Jūjutsu (揚心流柔術), Take(no)Uchi Ryū Jūjutsu (竹内流柔術)en het Shintō (Shindō) Yōshin Ryū Jūjutsu (神道揚心流柔術)1. Kanō creëerde van een krijgskunst een vechtsport: de technieken zijn erop gericht een tegenstander buiten gevecht te stellen zonder hem te verwonden. Stoten en trappen zijn in de jūdō competities verboden. Kanō had bij het ontwerpen van de sport ook nadrukkelijk een training van de geest voor ogen. Zijn filosofie wordt gekenmerkt door twee begrippen:  "maximale doeltreffendheid door minimale inspanning" (Seiryoku Zenyō 精力善用) en "streven naar wederzijdse welvaart en voorspoed" (Jita Kyōei 自他共栄). De jūdō technieken worden vaak opgedeeld in 2 categorieën: de rechtstaande technieken (tachi waza 立技 ) en de liggende of grondtechnieken (ne waza 寝技). Voor de staande technieken zijn de worpen (nage waza 投技) het belangrijkst. Deze worden vaak nog onderverdeeld in beenworpen (ashi waza 足技), heupworpen (koshi waza 腰技), schouderworpen (kata waza 肩技), handworpen (te waza 手技) en offerworpen (sutemi waza 真捨身技). De liggende technieken zijn onderverdeeld in houdgrepen (osae komi waza 押込技), arm- of beenklemmen (ude / ashi kansetsu waza 腕/足関節技) en wurgtechnieken (shime waza 絞技).

Stijl : Aikidō (合気道).
Grondlegger : Morihei Ueshiba (盛平植芝), 1883–1969.

Aikidō betekent letterlijk "de weg (dō 道) van het harmoniseren (ai 合) van adem / levenskracht / vitale of spirituele energie (ki 気)".
Deze japanse krijgskunst omvat een veelzijdig systeem van zelfverdedigingstechnieken, waarbij de aanvalskracht van de partner op harmonieuze en niet-agressieve wijze wordt geneutraliseerd. Door de ronde soepele en meegaande bewegingen leidt de aikidō beoefenaar de kracht en energie van zijn aanvaller(s) in banen om zich heen en brengt die met een worp of klem onder controle. De klemtechnieken richten zich doorgaans op het pols-, elleboog- of schoudergewricht van de tegenstander.
Aikidō wordt zowel ongewapend als gewapend beoefend. Ook wordt er regelmatig op hoger niveau met meerdere aanvallers geoefend. Er wordt gebruik gemaakt van een houten zwaard (bokken 木剣), stok (jō 杖) en mes (tantō 短刀). Aikidō is niet competitief gericht: men traint om de eigen techniek te verbeteren en niet om "te winnen".
De grootste overwinning is de zelfoverwinning (Masagatsu Agatsu 正勝吾勝).
Morihei Ueshiba bestudeerde eerst het Gotō Ha Yagyū Ryū Jūjutsu (後藤派柳生流柔術) van meester Masakatsu Nakai (正勝中井). Vele technieken van Aikidō zijn afkomstig van het Daitō Ryū Jūjutsu (大東流柔術), dat hij leerde van meester Takeda Sōkaku (武田惣角). Zwaardtechnieken in Aikidō zijn afkomstig van Yagyū Ryū Kenjutsu (柳生流剣術) en het Shinkage Ryū Kenjutsu (神陰流剣術). De jō-technieken zijn afkomstig van het Kukishin Ryū Jōjutsu (九鬼神流丈術). Speertechnieken zijn afkomstig van Hōzōin Ryū Sōjutsu (宝蔵院流槍術). In het jaar 1942 werd zijn stijl officieel bekend als Aikidō.

Stijl : Aiki–jutsu (合気術). Officieel wordt deze stijl het Daitō Ryū Aiki Jūjutsu (大東流合気柔術) genoemd.
Grondlegger : Takeda Sōkaku (武田惣角), 1859–1943.

Aiki-jutsu is een stijl die reeds zou ontstaan zijn in de 12e eeuw. Deze stijl werd gecreëerd door de beruchte Minamoto familie die het later overgaf aan de Takeda clan. Takeda Sōkaku was de 35e grootmeester van deze stijl. Hij leerde de oude aiki technieken van Saigō Tanomo (西郷頼母, 1830–1905). Sōkaku was berucht om zijn zwaardkunst: hij bestudeerde ondermeer het Ono Ha Ittō Ryū Kenjutsu (小野派一刀流剣術) en het Jikishinkage Ryū Kenjutsu (直心影流剣術) bij beroemde zwaardmeester Sakakibara Kenkichi (榊原健吉).

Stijl : Karate (空手)
Grondlegger : onbekend.

Okinawa Karate (沖縄空手) oftewel Ryūkyū Tōde (琉球唐手) heeft zijn eigen bijzondere geschiedenis. Sommige historici situeren de oorsprong in de 17e eeuw, wanneer de Satsuma-clan het toenmalige Ryūkyū usurpeerde en alle wapens bij de bevolking door een wet (Kinbu Seisaku 禁武政策) verbood. Maar omdat er nauwelijks bewijzen zijn van opstanden tegen de toenmalige nieuwe heersers, is het beter deze hypothese te verwerpen. De oorspong is beter te situeren rond het midden van de 19e eeuw wanneer vele inwoners uit Okinawa naar China reisden om het oude “chinese boksen” te leren. Bijna alle emigranten leerden er de Zuidelijke Witte Kraanvogel Stijl Kung Fu (Fukien White Crane Boxing Style of 少林白鶴功夫).

Deze stijl van zelfverdediging ontwikkelde zich verder op Okinawa. In het begin van de 20e eeuw ontstonden er 3 grote scholen, met name Naha-te (那覇手), Shuri-te (首里手) en Tomari-te (泊手) die elk naar hun locale stad werden genoemd. De Naha-te stroming werd vertegenwoordigd door Kanryō Higashionna 寛量東恩納 (1853-1915); Shuri-te door Sōkon Matsumura 宗棍松村 (1809-1899) en Tomari-te door Kōsaku Matsumora 興作松茂良 (1829-1898). Voorheen bestonden er geen scholen, maar sprak men wel van de 2 grote stromingen die bekend stonden Shōrin ryū (昭林流) en Shōrei ryū (昭霊流). Hedendaags zijn er meer dan 50 verschillende scholen die we kunnen indelen in deze 3 stromingen.

De vier bekendste scholen die geïntroduceerd werden in Europa zijn:


Historische tekeningen uit de beroemde Okinawa bijbel "Bubishi" (武備志).

Meer informatie over de geschiedenis van Karate en de Bubishi kan je vinden in de volgende boeken:

 

1. Deze laatste school werd bestudeerd door de karate meester Hironori Ōtsuka (博紀大塚先生) die het Wadō Ryū Karate (和道流空手) creëerde.